tjaard.nl

Broeder Acrobaat is zojuist zijn blog begonnen. En aan de URI is te zien dat ik een dergelijk godvruchtig initiatief van harte ondersteun ;) . Komt allen :) .

Wie mijn post van 12 juni gelezen heeft weet dat er iets veranderd is. En ook dat ik niet weer nodeloos zal ranten. Maar ik kan me goed voorstellen dat de net verse post van vandaag wel zo kan overkomen. Vandaar dus een stukje, misschien wat overvloedige, toelichting.

Ik ben Christen, ik kies voor God. Kiezen voor God doe je niet half; dat doe je helemaal of je doet het niet. Je zult me niet horen zeggen dat het simpel is en ik nooit uitglijders maak. Maar wel dat ik voor Hem wil stáán. Geen energie verspillen aan interessantdoenerij door te ranten over wereldse dingen is iets wat hierbij hoort. Maar ook gewoon opmerken wat er schort aan dingen in deze wereld en hoe mensen hierdoor benadeeld en beschadigd worden. Dingen die me raken en waarvan ik zou willen dat meer mensen er eens over na gingen denken, of ze God nu kennen of niet.

Nog steeds hou ik van taal en schep ik er genoegen in stukjes tekst bij te vijlen zodat ze lekker lopen. En misschien steekt er nog af en toe eens een stukje ijdelheid de kop op, maar goed, als mens moet je toch iets houden om aan te werken, nietwaar ;) ?

En ja, ik weet dat zucht naar persoonlijke eer uit den boze is :P.

Wat bindt jongeren? Waarmee onderscheid je je? Waarmee laat je zien dat je meetelt, dat je niet wereldvreemd bent? Juist: muziek. Al in m’n schooltijd vroeg ik me met regelmaat af waarom mensen er toch zoveel waarde aan hechtten. Ik maakte zelf ook muziek bij de fanfare en heb er veel over esthetiek en muzikaliteit geleerd. Ik hou zelf dus ook van muziek. Maar wie bepaalde hits gescoord heeft en wie er op één of ander vaag festival gestaan hebben zou en zal me nog steeds een worst zijn. Schijnbaar heeft dergelijke kennis een zeer nuttige sociale functie, maar mij interesseert het niet.

Sinds ik in Christus ben zijn mijn muzikale interesses nogal veranderd. Esthetiek blijf ik interessant vinden. Dat je emoties kunt overbrengen met stijlen ook. Maar er zijn dingen tegen gaan staan. Is het je wel eens opgevallen dat je soms spontaan dingen gaat neuriën? Vaak dingen die je onlangs gehoord hebt? De tekst blijft hangen, blijkbaar is de tekst deel uit gaan maken van je denken. Maar wat heb je erin gestopt?

Een tijdje terug had ik zin eens wat nummers uit de 90-er jaren te herbeleven. Sowieso materiaal van bedenkelijk niveau, maar wel vrolijk klinkend dus vrij onschuldig… hoewel… is het je wel eens opgevallen wat voor een bedenkelijke seksuele moraal er gepredikt wordt in het gemiddelde popnummer? I want you in my room en I need your body tonight zijn slechts voorbeelden van wat ik tegenkwam. Ik hoorde ergens waar een radio aanstond een stukje nederpop met cd van jou, cd van mij, cd van ons allebei…, ofwel een boedelscheiding. Oh. Samenwonen is blijkbaar normaal, na een tijdje weer uitelkaar ook… Ook was ik altijd wel fan van Rammstein. En nog steeds vind ik metalstijlen een mate van esthetiek hebben. Maar als je nummers maakt die Rein, raus heten en verder bijvoorbeeld hebt over lui die zachtjes in de zee leegbloeden… vraag je je toch af waar je eigenlijk mee bezig bent als je bij een fietstocht ineens een dergelijke tekst zingt. Blijkbaar zit de boodschap van muziek in je gedachten en heeft er een zekere mate van invloed op. Dus is het allicht verstandig er eens op te letten wat je naar binnen giet.

Er is ook seculiere muziek waarbij je niet echt zou kunnen aanwijzen dat je bedenkelijke denkbeelden of gedachten aangepraat worden. Maar bij de genres popmuziek waar ik naar luisterde vind ik toch veel teksten waar ik niet direct erg blij van word. Ik was bij een vriend thuis het boekje van een cd van The Gathering aan het bestuderen. Ik had het gevoel dat ik de uitingen van een psychiatrische patiënt zat te lezen. Veel artiesten in het genre proberen toch een stukje levensbeschouwing en emotie in hun werk te leggen. Maar mij leert het vooral over ze dat ze dwalen en God niet kennen. Het kan leuk zijn om wilde theorieën te bedenken over hoe dingen in het leven inelkaar zitten en je zo te presenteren als iemand die snapt hoe het leven werkt, maar ondergetekende kan er van getuigen dat je als je Jezus aanneemt al snel een hoop van die dingen aan de kant schuift omdat ze gewoon geen functie meer hebben. En al die narigheid in je leven snap je dan ook een stuk beter. Uiteindelijk kom ik erop uit dat ik eigenlijk ook geen zin meer heb om naar deze categorie van muziek te luisteren. Ik kan betere dingen doen dan me tientallen minuten achterelkaar afvragen waarom die arme mensen God niet zoeken.

Zo schrijvende vraag ik me af of er wel waardenvrije popmuziek bestaat. Ik denk het eigenlijk niet. Dit betekent dat je je telkens als je een nummer luistert onderwerpt aan een stukje onbewuste indoctrinatie. Ik vraag me af of het gezond is voor een mens als die zich langdurig blootstelt aan muziek met een twijfelachtige boodschap, zij het expliciet, zij het impliciet door het presenteren van een dwaalleer over hoe het leven inelkaar zou zitten. Of nog een stukje erger. Broeders en zusters bij Naar House hebben hierover een interessant artikel op hun site staan. En deze pagina en verder is in dit licht ook lezenswaardig.

Ook zorgwekkend is hoe idolaat sommige fans met artiesten omgaan. Turn ye not unto idols, nor make to yourselves molten gods: I am the Lord your God. Ik zal de gemiddelde muziekliefhebber zeker niet van afgoderij betichten, maar ze zitten er wel tussen. Ik moet echter wel oppassen muziekliefhebbers en “gebondenen” niet over één kam te scheren. Ik ken genoeg mensen die een ware passie voor muziek hebben waarbij zij controle over de muziek hebben in plaats van dat zij erdoor geknecht worden. Maar ikzelf heb voorlopig een voorkeur voor praise & worship ;) .

Dood. Hergeboorte. Een nieuw leven… in elk geval veel nieuwe perspectieven.

Vanaf deze post geen rancuneus gezeur meer. Geen onnodig oordelen over dingen, geen onnodig geprovoceer, geen zelotisme voor aardse zaken, niet de salonsocialist uithangen. Posts van na 10 mei van dit jaar zullen waarschijnlijk een andere toon hebben dan die van ervoor. Van voor 10 mei van dit jaar staan er hier posts waar ik nu niet meer achter kan staan.

Ik weet niet wanneer ik weer inspiratie krijg om te posten. Ik weet ook niet of ik de echt interessante dingen die me bezighouden ga posten. Maar het weghalen van de fragmenten van een communistisch schilderij onder en boven aan de pagina’s en het aangeven dat wat je hier tegenkomt van voor de 10e mei misschien nogal haaks staat op m’n huidige ik vond ik wel even nodig ;) .

Gott sei mit euch.

“Je rijdt roekeloos.”
“Ik vind die muziek geweldig!”
“Die Zalm moet z’n hypocriete muil eens houden.”
“Je krijgt een 8 voor dit mondeling.”
“Je smoel staat me niet aan.”
“Je bent geweldig! *knuffel*”

Is het je wel eens opgevallen hoe vaak je over dingen oordeelt? Je zou eigenlijk een telapparaatje moeten hebben (zoals in de Axe-reclame) om eens bij te houden hoe vaak je het op de gemiddelde dag doet. Ik vermoed dat de uitkomst schrikbarend zal zijn…

Op zich is oordelen niet negatief, ondanks de enge bijsmaak van het woord. Niet elk oordeel is een veroordeling met zeer nare gevolgen voor het slachtoffer, maar toch heeft het in verschillende (religieuze) tradities iets… onverbiddelijks. Binnen de monotheïstische godsdiensten zijn er veel gelovigen die de Dag des Oordeels vrezen, waarop alle daden in hun leven beoordeeld zullen worden. Valt het oordeel negatief uit, dan zijn de gevolgen niet mals, net als wanneer een jury unaniem “guilty” zegt en de rechter je naar de dodencel stuurt. …of naar Guantánamo Bay natuurlijk…

Dit zijn voorbeelden van de uitwassen van wat oordelen teweeg kan brengen, maar vaak zijn de gevolgen een stuk minder ernstig en vaak ook nuttig. Je moet oordelen over situaties om beslissingen te kunnen nemen. Als je geen beslissingen neemt hou je het in het leven niet lang uit; in het gunstigste geval ben je dan een slappe dweil die met alle winden meewaait. Je gebruikt je oordelingsvermogen om de wereld om je heen overzichtelijk te maken voor jezelf zodat je erin kunt functioneren. En zodat de keuzes die je moet maken beheersbaar worden. Weten dat het brood van de Lidl smerig is is immers handig als je geen idee hebt naar welke supermarkt je eens zult gaan. En oordelen dat die auto van links wel erg snel aan komt scheuren kan je wellicht doen besluiten om er niet principieel onder te gaan liggen om je voorrangsrecht op te eisen.

Oordelen is ook iets dat je veelvuldig doet in discussies. Je bent dan immers continu bezig met het beoordelen van hetgene wat je discussiepartner op je afvuurt om te kijken hoe je het in je eigen voordeel onderuit kunt halen. En dit gebied is het waar je soms pijnlijk geconfronteerd wordt met de beperktheid van de menselijke geest.

Religie en politiek zijn hiervan erg goede voorbeelden. Ik ken mensen die verstokt atheïst zijn en die op een beschamende manier neerkijken op mensen die er anders over denken dan zij. Om hun eigen standpunt kracht bij te zetten maken ze verschillende opmerkingen over het verschijnsel religie om voor hun gevoel “aan te tonen” dat het onzin zou zijn. Oordelen tot en met dus. Maar als je eens kijkt hoe zij tot dat oordeel komen is dit vaak een trieste gewaarwording.

Het is buitengewoon treurig om te zien hoeveel mensen met verve een mening hebben (en dus oordelen) over dingen waar ze niks van weten. Mensen vinden het blijkbaar normaal hard over andermans levensvisie te oordelen zonder ook maar de moeite te doen dieper te kijken naar wat er aan de oppervlakte zit. Ook in gevallen waarbij expliciet iets beoordeeld moet worden (visitaties, reviews, andere zakelijke aangelegenheden) is dit aan de orde. En de redenen ervoor zijn eigenlijk heel simpel.

Meer meenemen om je oordeel te vormen kost namelijk in de eerste plaats moeite. Ten tweede heb je het risico dat je gedwongen wordt je oordeel te wijzigen; dit brengt vaak op z’n minst een stuk gezichtsverlies met zich mee. En tenslotte is er de reden waarom mensen überhaupt oordelen: het leeft gemakkelijker als de wereld om je heen simpel is. Snel en ongehinderd door teveel vervelende kennis kunnen oordelen is de methode bij uitstek om dit te kunnen bereiken.

Eigenlijk zijn mensen in dit licht trieste wezens… krampachtig vasthoudend aan hun oordeel zodat hun zorgvuldig opgebouwde simpele wereldbeeld niet getorpedeerd wordt. Iets wat je dus vooral in discussies over levensbeschouwing en religie tegen zult komen…