Jack Spijkerman: de commerciële socialist?
Iedereen weet waarschijnlijk wel dat Jack Spijkerman weer van start is gegaan met z’n eigen Kopspijkers. Het mag niet meer zo heten, het kopspijkersspel mag hij ook niet meer gebruiken, maar dat mag de pret natuurlijk niet drukken. Ik weet alleen niet wat het is, maar vroeger vond ik het leuker. Vroeger zaten er geen verplichte plaspauzes in het uurtje Jack en was het cabaret leuker. Vroeger hoefde je ook niet te kiezen tussen Jack en Herman Finkers, die de afgelopen twee weken bij de vara te bezichtigen was. Frappant genoeg was de herhaling van die voorstelling later in de week ook tegelijk met die van Koppensnellers. Je zou dus denken dat de vete tussen Jack en de vara nog voortduurt…
Eén ding moet je hem wel nageven: Jack heeft gevoel voor kunst. Misschien zijn de hamerende mannen een sneer naar de vara voor het afpakken van z’n geliefde spelletje, maar ze zien er ook erg… socialistisch uit. Als ik naar het decor van Koppensnellers kijk krijg ik het zelfde gevoel als bij de vroeg-20e-eeuwse propagandaposters en kunstuitingen die in de geschiedenisboekjes op school waren afgebeeld. En aan de “kunst voor het volk” in de metro van Moskou waarvan ik tijdens een les Russisch op school dia’s had gezien. Hoewel de regimes achter dergelijke kunst niet altijd even fris waren kun je moeilijk beweren dat ze enige esthetiek ontbeert. Ze appelleert aan bepaalde emoties. En op een bepaalde manier helpen de noeste arbeiders op de achtergrond bij Jack de herinnering aan Kopspijkers tijdens Koppensnellers te herbeleven… naja, tot het eerstvolgende reclameblok dan. Ik ben benieuwd wat hij er vanavond van bakt.