tjaard.nl

De afgelopen dagen was het wat nevelig buiten en dit herinnerde me eraan hoe mooi het kan zijn als het goed mistig is buiten. Ik hou van mist. Vooral in het donker. Eén van de mooiste weersomstandigheden voor een wandeling vind ik een nacht met strenge vorst en mist, deze na een dag waarop het goed gesneeuwd heeft. Ten eerste is de combinatie nacht en mist al een pré. Mensen zijn namelijk erg visueel ingesteld en door de combinatie van duisternis (ik hou van de nacht :)) en mist zie je eigenlijk niet heel veel afleidende dingen meer om je heen, behalve een in een witte waas gehulde wereld. Die met sneeuw uiteraard extra wit is.

Wat echter het geweldigste aan mist is is dat alles om je heen zo stil wordt. Natuurlijk hoor je dingen in je nabije omgeving wel, maar het altijd wel aanwezige geruis van bijvoorbeeld wegen is dan gewoon helemaal weg. Mist dempt dus enorm en in eerste instantie klinkt het dan vaak erg raar buiten omdat je zo weinig hoort. Het lijkt soms wel, getuige het enorme aantal mp3-spelers op straat, alsof iedereen een onbevredigbare behoefte heeft aan sterke prikkels van bijvoorbeeld lawaai. Ik denk eerder dat hoe meer beelden en geluiden iemand door z’n strot geduwd krijgt, hoe minder hij ze bewust waarneemt. Het zou me niks verbazen als een dagje stil wandelen door een idyllisch natuurgebied voor veel mensen in deze maatschappij een totaal nieuwe ervaring zou zijn. Het liefst in de mist natuurlijk ;) .