tjaard.nl

Vandaag heeft krap tweederde van de opgekomen kiezers in Nederland de Europese grondwet afgewezen. Daar ben ik blij om, ik hoor bij die tweederde. Ik vond het een eng ding en had het idee dat de Europese politiek een beetje de weg kwijt was. Alvorens het zover was werd er eerst wekenlang campagne gevoerd en ging er geen dag voorbij zonder politici op tv die hun zegje deden.

Ik vind stemmen leuk, als er gestemd kan worden is de tocht naar het stemlokaal het eerste wat doe zodra ik m’n ochtendritueel heb afgerond en het huis verlaat. Je komt binnen, je geeft je oproepkaart aan persoon 1 waarna persoon 2 je een briefje geeft dat je aan persoon 3 moet geven en je naar de computer mag lopen. Waar normaal enkele honderden kandidaten staan waren er nu slechts twee knoppen: ‘voor’ en ‘tegen’. Ik wist welke van de twee ik moest hebben: ‘tegen’. Dit was de afweging die ik had gemaakt en over mijn besluit had ik dan ook geen twijfel. Ik heb er dan ook geen spijt van. Maar toch voelt het zuur. Niet om wat je stemt, maar om het woord. ‘Tegen’. ‘Nee’. Enorm krachtige negatieve woorden. Afwijzing, afkeer, afkeuring… dingen die ik helemaal niet wil. Het voelt erg raar om je sterk negatief over iets te moeten uiten als je juist vooruit wilt. Maar gelukkig is het toch goedgekomen. Met als extra les een herinnering aan hoe krachtig simpele woorden kunnen zijn.